عبارت برون سپاری غالباً به صورت غلط به جای “همیاری با شرکای خارجی” استعمال می شود. ولی شرکت کردن با شرکای خارجی (یا این که به بیان ظریف‌تر، برون سپاری خارجی)، زیرمجموعه‌ای از برون سپاری میباشد که طی آن، یک کمپانی سرویس ها خویش را به یک فرد یا این که نهاد ثالث در آن سوی مرز خویش واگذار مینماید، تا از امتیاز کاهش هزینه‌های کاری فایده‌مند شود. در عملیات برون سپاری داخلی، پرسنل غالباً زمان نگهداشت شغل خویش را در چنگ دارند و قابلیت تفویض دایم سرویس ها به تأمین کننده موجود هست. البته احتمال تمام شدن همیاری با تأمین‌کننده خارجی طولانی تر میباشد.
برآوردهای موجود از اشتغال زدایی یا این که تولید شغل ناشی از برون سپاری خارجی، بسیار متغیر و مختلف می باشند. علت این تناقض به عدم دسترسی به داده‌های دارای اعتبار نسبت داده می گردد که آنالیز تأثیر خالص برون سپاری خارجی بر شغل ها فناوری داده ها را با اختلال مواجه ساخته است. در بعضی موقعیت ها، کمپانی‌های جهانی مبادرت به تأسیس مرکزها سرویس های پشتیبانی و حفظ شبکه خارجی میکنند تا هزینه‌ها را کاهش داده یا این که به مهارت‌های نو دسترسی یابند. این راه، موجب از دست رفتن زمان‌های شغلی نمی شود. بلکه شغل ها را به مکان‌های جغرافیایی برون مرزی منتقل میکند.
بعضی از کارها که معمولاً به تأمین کنندگان برون سپاری خارجی می گردند، عبارتند از توسعه و گسترش نرم افزار، پشتیبانی از اپلیکیشن و مدیریت، نگهداشت، امتحان و پشتیبانی امکانات فنی/ اطلاعاتی، بسط یا این که مدیریت مقر داده و پشتیبانی از زیرساخت ها.
در طی سالهای اخیر، شرکتهای پشتیبانی شبکه درصدد ارتقا سپرده گذاری در مرکزهای سرویس های فناوری داده ها در آمریکا ایالات متحده برآمده‌اند؛ به نحوی که بیش تر از یک سوم مرکزهای سرویس رسانی (29 از 76) تأسیس گردیده در سال 2016 در بخش ها آمریکایی واقع می باشند (این آمار به وسیله مؤسسه اورست گروپ، که یک نهاد تحقیق و مشورت برون سپاری در کسب و عمل و فناوری داده ها میباشد، ارائه شده‌است).
تقاضا برای فناوری‌های مربوط به تحول دیجیتال، در برخی از بخشهای کلان شهری، بهره و منافع بخش اعظمی به بار داشته است. تأمین کنندگان سرویس های برون سپاری خارجی نیز گنجایش استخدام خویش را ارتقا داده‌اند و تعداد متعددی از اشخاص فنی و کارشناس فناوری داده های آمریکایی را استخدام کرده‌اند تا براین اساس در قبال ارتقاء تأثیر تحریم‌ها در قضیه روادیدِ H-1B مقاومت کنند.
بعضی از متخصصان و کارشناسان صنعت معتقد میباشند که ارتقاء گرایش به اتوماسیون و گنجایش های رباتیک، بیش تر از برون سپاری خارجی در کاهش و اتلاف زمان های شغلی نقش داشته اند.

پیاده سازی برون سپاری خارجی

پیاده سازی و اجرای روند برون سپاری، بسیار مشقت بار میباشد و نرخ باخت در رابطه های برون سپاری نیز بسیار بالاست. چنانچه در‌پی دستیابی به آمار نرخ ناکامی درین مدل رابطه ها باشید، احتمالاً با رقم هایی میان 40 تا 70 درصد واکنش خواهید کرد. در بطن و قلب هر ارتباط برون سپاری خارجی ، چالش مغایرت در منافع مطرح میباشد. مشتریان در پی منفعت گیری از سرویس های هرچه بهتر در عوض مبالغ هرچه کمتر می باشند. ولی فروشنده ها یا این که تأمین کننده ها نیز درصدد کسب منفعت برای کمپانی خویش می‌باشند. این تنش و اختلاف بایستی به طوری حل و فصل شود که حصول منافع و راندمان های مثبت برای هر دو طرف قرارداد تضمین گردد.
یکی دیگر از علل باخت برون سپاری خارجی ، شتاب برای برون سپاری در غیاب یک کِیس کاری مناسب هست. برون سپاری یک گونه سپرده گذاری میباشد که با انگیزه ارتقا توانمندی‌ها، گسترش تلاش در سطح جهانی، ارتقا چابکی و کسب منفعت در سازمان مشتری انجام میگردد و نباید به مثابه یک راهکار مطلق و اثبات جهت کاهش هزینه‌ها تلقی شود؛ ولی فعلا، گرایش سازمان به خط مشی دسته دوم ارتقا یافته میباشد و به همین استدلال، روال تقویت امتیازهای رقابتی با رکود مواجه شده‌است.
به بیان کلی، به‌دنبال از بین رفتن مرز در بین مسئولیت‌های مشتری و تأمین کننده و همینطور در‌پی گسترش و توسیع ناحیه ی مسئولیت‌های ایشان، احتمال بروز ریسک ارتقا پیدا مینماید. صرف نظر از دسته برون سپاری ، رابطه دربین فروشنده و مشتری تنها در شرایطی که به برد میرسد که هر دو طرف به امتیازها و منافع گزینه انتظار خویش دست یابند.

توافقنامه سطح سرویس رسانی

توافقنامه سطح خدماتی یا (SLA) یک قرارداد میباشد که بین تأمین کننده سرویس های فناوری داده ها و یک مشتری انعقاد می گردد و برمبنای حالت و قوانین مقیاس پذیر، خدماتی را که فروشنده می بایست به مشتری ارائه کند، انتخاب میکند. سطح های سرویس ها، در اولِ ارتباط برون سپاری گزینش میشوند و با انگیزه بررسی و چک بر سعی تأمین کننده گزینه استناد و استعمال قرار خواهند گرفت.
اکثر زمان ها، درصورتی که تأمین کننده نتواند سطح های خدماتی معیّن در توافقنامه را ارائه نماید، ملزم به پرداخت جریمه خواهد بود. این راهکار، به دلیل محافظت تداوم جنبش تأمین کننده در مسیر صحیح و درست کاربرد دارد. ولی هیچ رئیس ارشد فناوری اطلاعاتی مایل به حضور در روابطی که دائماً به پرداخت جریمه ختم می شوند، نمیباشد. سرویس های ضعیف از سوی تأمین کننده، حتی در صورتی‌که با پرداخت جریمه همپا باشد، بازهم حاوی‌ مضمون ضعف و ناکارآمدی میباشد و می تواند اشتباهات اکثری را در کمپانی مشتری به وجود آورد. در صورت عدم تعهد تأمین کننده به سرویس ها رسانی درست، مدیریت ارشد فناوری داده ها در کمپانی مشتری بایستی انرژی خویش را صرف پیدا کردن علت این قصور و کوتاهی کند و درصدد حل خلل برآید. توافقنامه‌های سطح سرویس رسانی به تنهایی نمی‌توانند ضمانت کننده پیروزی در برون سپاری کارها فناوری داده ها باشند. بلکه، فقط یکی‌از یک‌سری ابزار موجود برای تسهیل مدیریت قراردادهای برون سپاری میباشند.

مدت زمان قرارداد برون سپاری

شایسته ترین اندازه برای ارتفاع یک دامن چقدر میباشد؟ به رغم آنکه صنعت برون سپاری هیچ سنخیت و تشابهی با صنعت مُد ندارد، البته به مانند صنعت مُد، بینش ها و گرایش ها راجع‌به طول یک قرارداد برون سپاری در طی دوره تغییر تحول می‌‌نمایند. در اولین روزهای پیدایش صنعت برون سپاری، قراردادهای طولانی مدت (حداکثر 10 سال) اشاعه داشتند. البته از آنجایی‌که بعضی از ارتباط ها در طی این روزگار طولانی به سردی گراییدند، مشتریان و تأمین کننده‌ها درصدد عقد قراردادهای کوتاه مدت برآمدند.
جواب با صرفه بدین پرسش، متعلق به آنچه برون سپاری میگردد و علت برون سپاری میباشد. قراردادهای طولانی مقطع، عموماً به بیراهه کشیده می‌شدند؛ ولی طول مقطع هر قرارداد بایستی به قدری باشد که دوره کافی برای حصول منافع برای هر دو طرف در دست باشد. با این حال، در طول برون سپاری خارجی کارهای مرتبط با نگهداشت دسکتاپ یا این که پشتیبانی از راءس داده ها، قراردادهای کوتاه مدت تلاش بیشتری خواهند داشت. به بیان کلی، مشتریان و تأمین کننده‌ها می بایست از عقد قراردادهای طولانی بازه (بیشتراز هفت سال) اجتناب کنند؛ مگرآنکه وضعیت و قانون ها انعطاف پذیر برای قرارداد تمجید گردیده باشد.