تلفن اینترنتی (VOIP) ، مثال های صوتی در درون بسته های داده قرار می‌گیرند تا در شبکه IP منتقل شوند. معمولاً، هر بسته دربردارنده 10 الی 30 میلی ثانیه صوت میباشد. پروتکل های بسته داده ی مخاطب ( UDP ) و در اختیار گرفتن مخابره ( TCP ) دو گزینه از پرکاربردترین پروتکل های مورداستفاده در تلفن اینترنتی (VOIP) میباشند.

پروتکل در دست گرفتن مخابره TCP

پروتکل در دست گرفتن مخابره یا  TCP یک پروتکل اتصال محور میباشد. یعنی قبل از آنکه اطلاعات انتقال پیدا نمایند، یک اتصال قانونی بایستی بین دو نقطه ی مبدأ و مقصد برقرار گردد. این پروتکل، انتقال و تحویل درست اطلاعات را تضمین میکند و به استفاده کننده اطمینان می‌دهد تا بسته های داده، به همان ترتیب که رسول گردیده اند به استفاده کننده نهایی تحویل داده می شوند. در واقعیت، پروسه ارسال و اخذ بسته های داده از روش این پروتکل به شرح پایین میباشد:
مخاطب A بسته ی 1 را به استفاده کننده B ارسال میکند.
مخاطب B، سوای هیچگونه اشتباه بسته ی 1 را اخذ میکند و بسته ی دربردارنده پیام سپاس را برای مخاطب A ارسال میکند.
استفاده کننده A بسته ی دربردارنده پیام سپاس را اخذ میکند و بسته ی 2 را برای استفاده کننده B ارسال میکند.
در حالتی که در یک بازه ی زمانی مشخص و معلوم، هیچگونه بسته ی تشکری اخذ نشود، بسته ی اصلی مجدداً به مقصد ارسال می‌گردد. براین اساس، استفاده کننده اولیه مطمئن می‌شود که اطلاعات فارغ از هیچگونه نادرست و به ترتیب درست برای مخاطب مقصد ارسال گردیده اند. پروتکل TCP، درستی را به‌سرعت و منفعت وری ارجح می‌داند. در بعضی از سایت ها و همینطور سیستم ارسال ایمیل از این پروتکل مستعمل میباشد.

پروتکل بسته ی داده ی مخاطب UDP

کارکرد پروتکل بسته ی داده ی استفاده کننده یا این که UDP با پروتکل قبلی به طور کامل مختلف میباشد. پروتکل بسته ی داده ی مخاطب، برخلاف پروتکل در دست گرفتن مخابره، فاقد هرگونه اتصال میباشد؛ و این بدان معناست که بسته های داده، سوای هرگونه هشدار، آمادگی یا این که گفتگو ارسال و مخابره میگردند. پروتکل بسته ی داده مخاطب فاقد هرگونه در دست گرفتن نادرست میباشد. به همین عامل، قابلیت به هم ریختن ترتیب بسته ها در طی ارسال و اخذ وجود دارد و علاوه بر این، گاهاً برخی از بسته ها نیز از ارسال جا میمانند. پروتکل UDP در قوانینی کاربرد دارد که محافظت جریان ارسال و اخذ بسته ها، به ارسال و اخذ تک به تک بسته های اطلاعاتی ارجحیت داشته باشد. بر این مبنا، پروتکل UDP برای سرویس های بلادرنگ مثل انتقال صوت از روش IP تماماً ایده آل میباشد.

چرا پروتکل UDP برای سرویس ها بلادرنگ ایده آل میباشد، ولی پروتکل TCP چنین نیست؟

شاید این داعیه مقداری تعجب آور به حیث رسد؛ ولی ماهیت “ایمن” پروتکل، به کیفیت تجربه ی استفاده کننده نهایی خدشه وارد میکند. در پروتکل TCP، هرگاه یک بسته ی اطلاعاتی مفقود گردد، مراحل مخابره در گیر تأخیر می شود. این تأخیرها که عمدتاً بخاطر بازارسال بسته های اطلاعاتی به وجود میایند، استفاده کننده نهایی را عصبی میکنند.
سرویس ها مبنی بر اتصال بلادرنگ، نظیر تلفن اینترنتی (VOIP) ، به یک پروتکل لایه ی ترانسپورت قابل اطمینان نیاز دارند. و پروتکل بسته ی داده استفاده کننده در این باره تلاش مطلوبی از خویش نشان می دهد. خطاهایی نظیر مفقود شدن بسته های اطلاعاتی، معمولاً تأثیرات جزئی و اندکی بر خروجی صوتی دارا‌هستند. این موقعیت، نسبت به فقدان بدون نقص یک بسته ی اطلاعاتی و چندمیلی ثانیه خموشی در زمان مکالمه، ارجح میباشد.

چرا پروتکل های UDP و TCP برای تلفن اینترنتی (VOIP) دارای اهمیت می باشد؟

پروتکل های بسته ی داده ی استفاده کننده (UDP) و در اختیار گرفتن مخابره (TCP)، با تلفن اینترنتی (VOIP) در رابطه می باشند؛ چون روش انتقال ترافیک وب در اینترنت را انتخاب میکنند. بسته های اطلاعاتی از یک منبع به تلفن یا این که کامپیوتر شما ارسال می‌شوند و در شرایطی‌که هر مورد از این بسته ها مفقود خواهد شد، کیفیت تماس شما کاهش پیدا میکند. از در بین پیامدهای ناشی از فقدان بسته های اطلاعاتی خواهیم توانست به بروز نویز در مکالمه، بی سر و صدا و استهلاک صوت اشاره کنیم.

شما می توانید برای داده ها بیشتر با کارشناسان پیراسیس تماس حاصل نمائید