عبارت برون سپاری غالباً به طور اشتباه به جای “همکاری با شرکای خارجی” استفاده می‌شود. اما مشارکت با شرکای خارجی (یا به بیان دقیق‌تر، برون سپاری خارجی)، زیرمجموعه‌ای از برون سپاری است که طی آن، یک شرکت خدمات خود را به یک شخص یا نهاد ثالث در خارج از کشور خود واگذار می‌کند، تا از امتیاز کاهش هزینه‌های کاری بهره‌مند شود. در عملیات برون سپاری داخلی، کارمندان غالباً فرصت نگهداشت شغل خود را در اختیار دارند و امکان تفویض دائم خدمات به تأمین کننده وجود دارد. اما احتمال قطع همکاری با تأمین‌کننده خارجی بیشتر است.
برآوردهای موجود از اشتغال زدایی یا اشتغال زایی ناشی از برون سپاری خارجی، بسیار متغیر و متفاوت هستند. علت این تناقض به عدم دسترسی به داده‌های معتبر نسبت داده می‌شود که ارزیابی تأثیر خالص برون سپاری خارجی بر مشاغل فناوری اطلاعات را با مشکل مواجه ساخته است. در برخی شرایط، شرکت‌های جهانی اقدام به تأسیس مراکز خدمات پشتیبانی و نگهداری شبکه خارجی می‌کنند تا هزینه‌ها را کاهش داده یا به مهارت‌های جدید دسترسی یابند. این رویکرد، موجب از دست رفتن فرصت‌های شغلی نمی‌شود. بلکه مشاغل را به مکان‌های جغرافیایی برون مرزی منتقل می‌کند.
برخی از امور که معمولاً به تأمین کنندگان برون سپاری خارجی می‌شوند، عبارتند از توسعه نرم‌افزار، پشتیبانی از نرم افزار و مدیریت، نگهداشت، آزمون و پشتیبانی تجهیزات فنی/ اطلاعاتی، توسعه یا مدیریت پایگاه داده و پشتیبانی از زیرساخت ها.
در طی سالیان اخیر، شرکت های پشتیبانی شبکه درصدد افزایش سرمایه گذاری در مراکز خدمات فناوری اطلاعات در ایالات متحده آمریکا برآمده‌اند؛ به گونه ای که بیش از یک سوم مراکز خدمات رسانی (29 از 76) تأسیس شده در سال 2016 در مناطق آمریکایی واقع هستند (این آمار توسط مؤسسه اورست گروپ، که یک نهاد تحقیق و مشاوره برون سپاری در کسب و کار و فناوری اطلاعات است، ارائه شده است).
تقاضا برای فناوری‌های مرتبط با تحول دیجیتال، در برخی از مناطق کلان شهری، سود و منافع بسیاری به همراه داشته است. تأمین کنندگان خدمات برون سپاری خارجی نیز ظرفیت استخدام خود را افزایش داده‌اند و تعداد زیادی از افراد حرفه‌ای و متخصص فناوری اطلاعات آمریکایی را استخدام کرده‌اند تا بدین ترتیب در برابر افزایش تأثیر تحریم‌ها در زمینه ویزای H-1B مقاومت نمایند.
برخی از متخصصان و کارشناسان صنعت معتقد هستند که افزایش گرایش به اتوماسیون و ظرفیت های رباتیک، بیش از برون سپاری خارجی در کاهش و اتلاف فرصت های شغلی نقش داشته است.

پیاده سازی برون سپاری خارجی

پیاده سازی و اجرای فرآیند برون سپاری، بسیار دشوار است و نرخ شکست در روابط برون سپاری نیز بسیار بالاست. اگر به دنبال دستیابی به آمار نرخ شکست در این نوع روابط باشید، احتمالاً با رقم هایی بین 40 تا 70 درصد برخورد خواهید کرد. در بطن و قلب هر رابطه برون سپاری خارجی ، معضل تضاد در منافع مطرح است. مشتریان به دنبال بهره گیری از خدمات هرچه بهتر در ازای مبالغ هرچه کمتر هستند. اما فروشنده ها یا تأمین کننده ها نیز درصدد کسب سود و منافع برای شرکت خود می باشند. این تنش و اختلاف باید به گونه ای حل و فصل شود که حصول منافع و بازده های مثبت برای هر دو طرف قرارداد تضمین گردد.
یکی دیگر از علل شکست برون سپاری خارجی ، عجله برای برون سپاری در غیاب یک کِیس کاری مطلوب می‌باشد. برون سپاری یک نوع سرمایه گذاری است که با هدف افزایش توانمندی‌ها، توسعه‌ی عملکرد در سطح جهانی، افزایش چابکی و کسب سود در سازمان مشتری انجام می‌شود و نباید به مثابه یک راهکار مطلق و ثابت جهت کاهش هزینه‌ها تلقی شود؛ اما در حال حاضر، گرایش سازمان به رویکرد نوع دوم افزایش یافته است و به همین دلیل، روال تقویت امتیازهای رقابتی با رکود مواجه شده است.
به بیان کلی، در پی از میان رفتن مرز میان مسئولیت‌های مشتری و تأمین کننده و همچنین به دنبال بسط و توسیع حوزه‌ی مسئولیت‌های ایشان، احتمال بروز ریسک افزایش پیدا می‌کند. صرف از نظر نوع برون سپاری ، ارتباط میان فروشنده و مشتری صرفاً در صورتی به موفقیت می‌رسد که هر دو طرف به امتیازها و منافع مورد انتظار خود دست یابند.

توافقنامه سطح خدمات رسانی

توافقنامه سطح خدماتی یا (SLA) یک قرارداد است که میان تأمین کننده خدمات فناوری اطلاعات و یک مشتری منعقد می‌شود و برمبنای شرایط و ضوابط مقیاس پذیر، خدماتی را که فروشنده باید به مشتری ارائه نماید، تعیین می‌کند. سطوح خدمات، در ابتدای رابطه برون سپاری تعیین می‌شوند و با هدف ارزیابی و نظارت بر عملکرد تأمین کننده مورد استناد و استفاده قرار خواهند گرفت.
اغلب اوقات، اگر تأمین کننده نتواند سطوح خدماتی معیّن در توافقنامه را ارائه کند، ملزم به پرداخت جریمه خواهد بود. این راهکار، به جهت حفظ تداوم حرکت تأمین کننده در مسیر درست و صحیح کاربرد دارد. اما هیچ مدیر ارشد فناوری اطلاعاتی مایل به شرکت در رابطه‌هایی که دائماً به پرداخت جریمه ختم می‌شوند، نمی‌باشد. خدمات ضعیف از سوی تأمین کننده، حتی اگر با پرداخت جریمه همراه باشد، بازهم دربردارنده‌ی مضمون ضعف و ناکارآمدی است و می‌تواند مشکلات بسیاری را در شرکت مشتری به وجود آورد. در صورت عدم تعهد تأمین کننده به خدمات رسانی صحیح، مدیر ارشد فناوری اطلاعات در شرکت مشتری باید انرژی خود را صرف پیدا کردن علت این قصور و کوتاهی نماید و درصدد حل مشکل برآید. توافقنامه‌های سطح خدمات رسانی به تنهایی نمی‌توانند ضامن موفقیت در برون سپاری امور فناوری اطلاعات باشند. بلکه، صرفاً یکی از چندین ابزار موجود برای تسهیل مدیریت پیمان ها و قراردادهای برون سپاری می‌باشند.

 طول مدت قرارداد برون سپاری

بهترین اندازه برای طول یک دامن چقدر است؟ به رغم آنکه صنعت برون سپاری هیچ سنخیت و تشابهی با صنعت مُد ندارد، اما به مانند صنعت مُد، نگرش ها و گرایش ها درباره ی طول یک قرارداد برون سپاری در طی زمان تغییر می‌‌کنند. در نخستین روزهای پیدایش صنعت برون سپاری، قراردادهای طولانی مدت (حداکثر 10 سال) رواج داشتند. اما از آنجایی‌که برخی از روابط در طی این دوران طولانی به سردی گراییدند، مشتریان و تأمین کننده‌ها درصدد عقد قراردادهای کوتاه مدت تر برآمدند.
پاسخ بهینه به این پرسش، وابسته به آنچه برون سپاری می‌شود و علت برون سپاری است. قراردادهای طولانی مدت و یک دهه‌ای، عموماً به بیراهه کشیده می‌شدند؛ اما طول مدت هر قرارداد باید به قدری باشد که زمان کافی برای حصول منافع برای هر دو طرف در اختیار باشد. با این حال، در زمان برون سپاری خارجی امور مربوط به نگهداشت دسکتاپ یا پشتیبانی از مرکز اطلاعات، قراردادهای کوتاه مدت کارایی بیشتری خواهند داشت. به بیان کلی، مشتریان و تأمین کننده‌ها باید از عقد قراردادهای طولانی مدت (بیش از هفت سال) اجتناب نمایند؛ مگرآنکه شرایط و ضوابط انعطاف پذیر برای قرارداد تعریف شده باشد.